Sprengidagur

Ég reyndi að borða saltkjöt en ég bara gat það ekki. Baunasúpan (17.) hennar Helgu er hins vegar mesta lostætið, sæðandi og bara hollt. Það var ekkert mál að búa hanatil. Ég lagði baunirnar í bleyti yfir nótt og sauð í rúman klukkutíma. Þá sétti ég skornar gulrætur, selerirót og rófubita út í ásamt lambakjötssúputening. Aðferðin er því aðeins öðruvísi en Helga leggur til að mér þótti þetta aðeins minna vesen og þurfti ég ekki að fylgjast neitt mikið með súpunni heldur lét hana bara malla þangað til grænmetið var orðin mjúk. Það er mikið kostur þegar maður kemur seint heim úr vinnunni og er orðin svolítið þreytt og svöng enn á ennþá eftir að skópa yfir gólfið, ganga frá hinu og þessu, setja upp þvottinn, sinna Jörva og slaka aðeins á. Ég held að þetta er einmitt ástæðan fyrir því að ég fer yfirleitt svona 10 mínútur í tölvuna á dag, kíki á póstinn, tékka á fésinu og leggst svo í sofann til að prjóna aðeins. Ég á erfitt að vera að hlaða inn myndir hingað og skrifa færslur en ég ætla að reyna mitt besta. í öllu – allar dagar